Discretiva

  ardeam dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

ardeamRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
ardeam casus accusativus singularis substantivi ardea
AppellatioRecensere
 API: /ˈarde.am/(classice)
Syllabificatio phonetica: ar·de·am — morphologica: arde-am
UsusRecensere
Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

  • Et mittens Wito accipitrem ad irretiendam ardeam flumen transvolare, a Gozholdo ambe aves sunt intercepte. —De origine gentis Swevorum Anonymi (opus ca. 1200)

ārdeamRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
ārdeam prima singularis praesens activa coniunctivus ārdeō (ārdēre)
AppellatioRecensere
 API: /ˈaːrde.am/(classice)
Syllabificatio phonetica: ār·de·am — morphologica: arde-am
UsusRecensere
Latinitas postclassica

saec. II.

  • Vale, spiritus meus. Ego non ardeam tuo amore, qui mihi hoc scripseris? Quid faciam? Non possum insistere. At mihi anno priore datum fuit hoc eodem loco eodemque tempore matris desiderio peruri. Id desiderium hoc anno tu mihi accendis. Salutat te domina mea. —Epistulae ad M. Caesarem M. Frontonis (c.95-165)

DacoromaneRecensere

ardeamRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
ardeam prima singularis imperfectum activa indicativus arde
ardeam prima pluralis imperfectum activa indicativus arde
AppellatioRecensere
 API: /ardeˈam/, [arˈde̯am]
Syllabificatio phonetica: ar·de·am — morphologica: arde-am