Discretiva

  consumuntur dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
cōnsūmuntur tertia pluralis praesens passiva indicativus cōnsūmō (cōnsūmere)

AppellatioRecensere

 API: /koːnsuːˈmuntur/(classice)
Syllabificatio phonetica: cōn·sū·mun·tur — morphologica: con-sum-untur

LociRecensere

Aulus Cornelius Celsus 30 C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

class.

  • Interdum vero in naribus etiam carunculae quaedam similes muliebribus mammis nascuntur, eaeque imis partibus, quae carnosissimae sunt, inhaerent. Has curare oportet medicamentis adurentibus, sub quibus ex toto consumuntur. —De Medicina Celsi [1][2]

saec. I.

  • in Taurorum paeninsula in civitate Parasino terra est, qua sanantur omnia vulnera. at circa A<s>son Troadis lapis nascitur, quo consumuntur omnia corpora; sarcophagus vocatur. —Naturalis historia Plinii [3][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber sextus, 8. p. [2a] — consumuntur
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: consumuntur.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber secundus, 97. p. [211] — consumuntur