Discretiva

  curatior dictio est in variis linguis:

Formae affines

+/-

Proprietates grammaticales

+/-
Forma Modus flexurae originis
cūrātior casus nominativus singularis · genus masculinum adiectivi cūrātior (cūrātus comparativus)
cūrātior casus vocativus singularis · genus masculinum adiectivi cūrātior (cūrātus comparativus)
cūrātior casus nominativus singularis · genus femininum adiectivi cūrātior (cūrātus comparativus)
cūrātior casus vocativus singularis · genus femininum adiectivi cūrātior (cūrātus comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

+/-
 API: /kuːˈraːti.or/(classice)
Syllabificatio phonetica: cū·rā·ti·or — morphologica: curat-ior

Translationes

+/-
Bonus comparativusdilatare ▼
Bonus comparativuscollabi ▲

Loci

+/-
Aulus Gellius
ca. 130-180
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

  • Item aliud refert Sabinus Masurius in septimo Memoriali severe factum: “Censores,” inquit, “Publius Scipio Nasica et Marcus Popilius cum equitum censum agerent, equum nimis strigosum et male habitum, sed equitem eius uberrimum et habitissimum viderunt et ‘cur,’” inquiunt, “‘ita est, ut tu sis quam equus curatior?’ ‘Quoniam,’ inquit, ‘ego me curo, equum Statius nihili servos.’ Visum est parum esse reverens responsum relatusque in aerarios, ut mos est.” —Noctes Atticae A. Gellii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Liber quartus. Capitulum XX, [11] — curatior
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: curatior.