Discretiva

  dividamur dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dīvidāmur prima pluralis praesens passiva coniunctivus dīvidō (dīvidere)

AppellatioRecensere

 API: /diːwiˈdaːmur/(classice)
Syllabificatio phonetica: dī·vi·dā·mur — morphologica: di-vid-amur

UsusRecensere

saec. XXI. (Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam. Vetus Testamentum. Liber Genesis. Caput 11, [4].)

  • Erat autem terra labii unius, et sermonum eorumdem. Cumque proficiscerentur de oriente, invenerunt campum in terra Sennaar, et habitaverunt in eo. Dixitque alter ad proximum suum:
Venite, faciamus lateres, et coquamus eos igni.
Habueruntque lateres pro saxis, et bitumen pro caemento: et dixerunt:
Venite, faciamus nobis civitatem et turrim, cuius culmen pertingat ad caelum: et celebremus nomen nostrum antequam dividamur in universas terras.