Discretiva

  dividerentur dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dīviderentur tertia singularis imperfectum passiva coniunctivus dīvidō (dīvidere)

AppellatioRecensere

 API: /diːwideˈrentur/(classice)
Syllabificatio phonetica: dī·vi·de·ren·tur — morphologica: di-vid-erentur

LociRecensere

Titus Livius -58/+17 Hildegardis Bingensis
1098-1179
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Sextius Liciniusque cum parte collegarum et uno ex tribunis militum Fabio, artifices iam tot annorum usu tractandi animos plebis, primores patrum productos interrogando de singulis quae ferebantur ad populum, fatigabant: auderentne postulare ut, cum bina iugera agri plebi dividerentur, ipsis plus quingenta iugera habere liceret, ut singuli prope trecentorum civium possiderent agros, plebeio homini vix ad tectum necessarium aut locum sepulturae suus pateret ager? —Ab urbe condita Titi Livii [1]

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

  • Superior autem pars medietatis eiusdem rotae a sinistro latere usque ad medietatem sui quasi viridem colorem emittebat, et a dextro latere usque ad medietatem sui velut rubeus color fulgebat; ita ut hi duo colores aequali mensura spatiorum inter se dividerentur. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis [2][3]

Fontes

  1. Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber VI, caput 36, 11 — dividerentur
  2. 2.0 2.1 Hildegardis Bingensis - Liber divinorum operum simplicis hominis. (Universitas Turicensis): Visio decima, I. — dividerentur
  3. 3.0 3.1 Vicicitatio: dividerentur.