Discretiva

  dividite dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dīvidite secunda pluralis praesens activa imperativus dīvidō (dīvidere)

AppellatioRecensere

 API: /diːˈwidite/(classice)
Syllabificatio phonetica: dī·vi·di·te — morphologica: di-vid-ite

LociRecensere

P. Ovidius Naso -42…+18 P. Cornelius Tacitus
ca. 116
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Conferat his Ithacus Rhesum inbellemque Dolona
Priamidenque Helenum rapta cum Pallade captum:
luce nihil gestum, nihil est Diomede remoto;
si semel ista datis meritis tam vilibus arma,
dividite, et pars sit maior Diomedis in illis.
quo tamen haec Ithaco, qui clam, qui semper inermis
rem gerit et furtis incautum decipit hostem? —Metamorphoses Ovidii Nasonis [1][2]

Latinitas postclassica

saec. II.

  • vos quoque, quorum alia nunc ora, alia pectora contueor, si legatos senatui, obsequium imperatori, si mihi coniugem et filium redditis, discedite a contactu ac dividite turbidos: id stabile ad paenitentiam, id fidei vinculum erit. —Annales P. Cornelii Taciti [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Ovidius Naso - Metamorphoseon libri XV. (Bibliotheca Augustana): Liber tertius decimus, Armorum iudicium, Aiax, versus 102. — dividite
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: dividite.
  3. 3.0 3.1 Publius Cornelius Tacitus - Annales sive ab excessu divi Augusti libri XVI. (The Latin Library): Liber I. [43] — dividite