Discretiva

  genti dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

gentīRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
gentī casus dativus singularis substantivi gēns
AppellatioRecensere
 API: /ˈgentiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: gen·tī — morphologica: gent-i

ItaliceRecensere

gentiRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
genti forma pluralis · genus femininum substantivi gente
AppellatioRecensere
 API: /ˈʤɛnti/
Syllabificatio phonetica: gen·ti — morphologica: gent-i

LociRecensere

P. Cornelius Tacitus
ca. 116
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassicaRecensere

saec. II.

  • atque ubi primum tui copia, vetera novis et quieta turbidis antehabeo, neque ob praemium, sed ut me perfidia exsolvam, simul genti Germanorum idoneus conciliator, si paenitentiam quam perniciem maluerit. —Annales P. Cornelii Taciti [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Cornelius Tacitus - Annales sive ab excessu divi Augusti libri XVI. (The Latin Library): Liber I. [58] — genti
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: genti.