Discretiva

  interfui dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
interfuī prima singularis perfectum activa indicativus intersum (interesse)

AppellatioRecensere

 API: /inˈterfuiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: in·ter·fu·ī — morphologica: inter-fu-i

LociRecensere

Quintus Curtius Rufus ca. 50
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Hoc, qualecumque est, confesso mihi, ubicumque es, Alexander, remisisti: dexteram tuam amplexus, reconciliati pignus animi, convivio quoque interfui. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Quintus Curtius Rufus - Historiae Alexandri Magni. (Bibliotheca Augustana), Liber VI. Capitulum X, p. 11 — interfui
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: interfui.