Discretiva

  narem dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
nārem prima singularis imperfectum activa coniunctivus (nāre)
Forma Modus flexurae originis
nārem casus accusativus singularis substantivi nāris

AppellatioRecensere

 API: /ˈnaːrem/(classice)
Syllabificatio phonetica: nā·rem — morphologica: n-arem

LociRecensere

Aulus Cornelius Celsus 30 L. Iunius Moderatus Columella
ca. 4-70
M. Fabius Quintilianus ca. 35-100
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Vel narem incidendam esse ab ima parte ad os, ut et conspici locus possit, et facilius candens ferramentum admoveri; tum sui narem debere, et adustum quidem ulcus eadem ratione curari: suturam vero inlini vel spuma argenti vel alio glutinante. —De Medicina Celsi [1]

saec. I.

  • Suffraginosae hordeacea farina imponitur, mox suppuratio ferro reclusa linamentis curatur, vel gari optimi sextarius cum libra olei per narem sinistram demittitur, admisceturque huic me-dicamini trium vel quattuor ovorum albus liquor separatis vitellis. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae [2][3]

saec. I.

  • Tota apud Ciceronem talis est: Hoc miror, hoc queror, quemquam hominem ita pessumdare alterum velle, ut etiam narem perforet, id qua ipse naviget. —Institutio oratoria Quintiliani [4][3]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber septimus, 11. — narem
  2. 2.0 2.1 Lucius Iunius Moderatus Columella - De re rustica - Libri XII. ed. V. Lundström. Anno 1902-1917. (The Latin Library)  Liber sextus. Caput XXXVIII., p. 2  — narem
  3. 3.0 3.1 3.2 Vicicitatio: narem.
  4. 4.0 4.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber octavus, 6. p. 47 — narem