Discretiva

  parentia dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Modus flexurae originis
pārentia casus nominativus pluralis · genus neutrum participii pārēns
pārentia casus accusativus pluralis · genus neutrum participii pārēns
pārentia casus vocativus pluralis · genus neutrum participii pārēns

AppellatioRecensere

 API: /paːˈren.ti.a/(classice)
Syllabificatio phonetica: pā·ren·ti·a — morphologica: parent-ia

LociRecensere

P. Cornelius Tacitus
ca. 55-117
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 99 p.C.n.)

  • est et alia luco reverentia: nemo nisi vinculo ligatus ingreditur, ut minor et potestatem numinis prae se ferens. si forte prolapsus est, attolli et insurgere haud licitum: per humum evolvuntur. eoque omnis superstitio respicit, tamquam inde initia gentis, ibi regnator omnium deus, cetera subiecta atque parentia. adicit auctoritatem fortuna Semnonum: centum pagi iis habitantur, magnoque corpore efficitur ut se Sueborum caput credant. —De origine et situ Germanorum P. Cornelii Taciti [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Cornelius Tacitus - Germania sive de origine et situ Germanorum. (Bibliotheca Augustana): XXXIX — parentia
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: parentia.