Discretiva

  praesentius dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Modus flexurae originis
praesentius casus nominativus singularis · genus neutrum praesentior (praesēns comparativus)
praesentius casus accusativus singularis · genus neutrum praesentior (praesēns comparativus)
praesentius casus vocativus singularis · genus neutrum praesentior (praesēns comparativus)

AppellatioRecensere

 API: /prae̯ˈsentius/(classice)
Syllabificatio phonetica: prae·sen·ti·us — morphologica: praes-ent-ius

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79 Decimus Iunius Iuvenalis
100-128
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • ea est natura, ut hominem occidat, nisi invenerit quod in homine perimat. cum eo solo conluctatur veluti praesentius invento, [sola haec pugna est, cum venenum in visceribus reperit] mirumque, exitialia per se ambo cum sint, duo venena in homine conmoriuntur, ut homo supersit. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Latinitas postclassicaRecensere

saec. II.

  • hic, ubi nocturnae Numa constituebat amicae
(nunc sacri fontis nemus et delubra locantur
Iudaeis, quorum cophinus fenumque supellex;
omnis enim populo mercedem pendere iussa est
arbor et eiectis mendicat silva Camenis),
in vallem Egeriae descendimus et speluncas
dissimiles veris. quanto praesentius esset
numen aquis, viridi si margine cluderet undas
herba nec ingenuum violarent marmora tofum. —Saturae D. Iuni Iuvenalis [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXVII, 2. p. 5 — praesentius
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: praesentius.
  3. 3.0 3.1 Decimus Iunius Iuvenalis, Saturae. (Ed. brevique adnotatione critica instr. W. V. Clausen, Oxford 1959). Satura III, versus 18 — praesentius