Discretiva

  redire dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
redīre
praesens activa infinitivus redeō
AppellatioRecensere
 API: /reˈdiːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: red·ī·re — morphologica: red-ire

LociRecensere

M. Tullius Cicero
-106…-43
Apuleius ca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Sit Scipio clarus ille cuius consilio atque virtute Hannibal in Africam redire atque Italia decedere coactus est, ornetur alter eximia laude Africanus qui duas urbis huic imperio infestissimas Karthaginem Numantiamque delevit, habeatur vir egregius Paulus ille cuius currum rex potentissimus quondam et nobilissimus Perses honestavit, sit aeterna gloria Marius qui bis Italiam obsidione et metu servitutis liberavit, anteponatur omnibus Pompeius cuius res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur: erit profecto inter horum laudes aliquid loci nostrae gloriae, nisi forte maius est patefacere nobis provincias quo exire possimus quam curare ut etiam illi qui absunt habeant quo victores revertantur. —In L. Catilinam oratio quarta habita in Senatu Ciceronis [1][2]

Latinitas postclassica

saec. II.

  • Sed prius fiduciam vestri causa sollicito mihi tribuite, cum praesertim vobis, si sententia haec mea displicuerit, liceat rursus ad asinum redire. —Metamorphoseon libri XI Apulei [3]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - In L. Catilinam oratio quarta. (The Latin Library): 10 [21] — redire
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: redire.
  3. Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber VII. Capitulum IX. Versus 3 — redire