Trisambig poseidon.jpg Solum regina Latine
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Regina.

LatineRecensere

 
Gisela de Bavaria, Regina Hungariae

rēgīnaRecensere

AppellatioRecensere

rēgīna 
API: /reːˈgiːna/(classice)
Syllabificatio phonetica: ·rē·gī·na — morphologica: regin-a

NotatioRecensere

Latine: rēx, rēgis

Nomen substantivumRecensere

rēgīn|a, -ae fem. [1][2][3][4][5]

  1. Mulier regnum possidens, vel regis uxor.
    • Reginae (Cleopatrae) fuga mihi non molesta.
    • Leaena est regina animalium.
  2. Pro regis filia.

DeclinatioRecensere

f. sing. plur.
nom. rēgīna rēgīnae I
gen. rēgīnae rēgīnārum II
dat. rēgīnae rēgīnīs III
acc. rēgīnam rēgīnās IV
abl. rēgīnā rēgīnīs VI
voc. rēgīna rēgīnae V

TranslationesRecensere

Discretiva

  regina dictio est in variis linguis:

Dictiones similesRecensere

Formae affinesRecensere

DacoromaneRecensere

reginaRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
regina casus nominativus/accusativus singularis articulatus substantivi regină
AppellatioRecensere
 API: /re'ʤina/
Syllabificatio phonetica: re·gi·na — morphologica: regin-a

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 60 — “RĒGĪNA, æ, f. 1.”
  2. Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. III, p. 63 — “rēgīna, æ, f. [rex]”
  3. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — rēgīna, ae, f. (rēx) (tom. 2, p. 2278)
  4. Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum)regina
  5. Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)regina