Discretiva

  relato dictio est in variis linguis:

Dictiones similesRecensere

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Modus flexurae originis
relātō casus dativus singularis · genus masculinum participii relātus
relātō casus ablativus singularis · genus masculinum participii relātus
relātō casus dativus singularis · genus neutrum participii relātus
relātō casus ablativus singularis · genus neutrum participii relātus

AppellatioRecensere

 API: /reˈlaːtoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·lā·tō — morphologica: re-lat-o

HispaniceRecensere

relatoRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
relato prima singularis praesens activa indicativus relatar
AppellatioRecensere
 API: [reˈlato]
Syllabificatio phonetica: re·la·to — morphologica: re-lat-o

LusitaneRecensere

relatoRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
relato prima singularis praesens activa indicativus relatar
AppellatioRecensere
 API: [ʁɨˈłatu](Lusitane)
Syllabificatio phonetica: re·la·to — morphologica: re-lat-o

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • … summa autem Asclepiadi Prusiensi condita nova secta, spretis legatis et pollicitationibus Mithridatis regis, reperta ratione qua vinum aegris medetur, relato e funere homine et conservato, sed maxime sponsione facta cum fortuna, … —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus, 37. p. [124] — relato
  2. Vicicitatio: relato.