Discretiva

  scripsit dictio est in variis linguis:

Formae affines

+/-

Proprietates grammaticales

+/-
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
scrīpsit tertia singularis perfectum activa indicativus scrībō (scrībere)

Appellatio pronuntiatusque

+/-
 API: /ˈskriːp.sit/(classice)
Syllabificatio phonetica: scrīp·sit — morphologica: scrips-it

Loci

+/-
Apuleius
ca. 125–170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

  • Nam lusus iste, quem publice gratissimo deo Risui per annua reverticula sollemniter celebramus, semper commenti novitate florescit. Iste deus auctorem et actorem suum propitius ubique comitabitur amanter nec umquam patietur ut ex animo doleas sed frontem tuam serena venustate laetabit adsidue. At tibi civitas omnis pro ista gratia honores egregios obtulit; nam et patronum scripsit et ut in aere staret imago tua decrevit. —Metamorphoseon libri XI Apulei [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Universitas Turicensis): Liber III. Capitulum XI. Versus 5 — scripsit
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: scripsit.