Discretiva

  arbores dictio est in variis linguis:

Dictiones similesRecensere

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

arborēsRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
arborēs casus nominativus pluralis substantivi arbor
arborēs casus accusativus pluralis substantivi arbor
arborēs casus vocativus pluralis substantivi arbor
AppellatioRecensere
 API: /ˈarboreːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: ar·bo·rēs — morphologica: arbor-es

FrancogalliceRecensere

arboresRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
arbores secunda singularis praesens activa indicativus arborer
arbores secunda singularis praesens activa coniunctivus arborer
AppellatioRecensere
 API: [aʁˈbɔʁ]
Syllabificatio phonetica: ar·bores — morphologica: arbor-es

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • Iuba de Fortunatis ita inquisivit: sub meridiem quoque positas esse prope occasum, a Purpurariis DCXXV p., sic ut CCL supra occasum navigetur, dein per CCCLXXV ortus petatur. primam vocari Ombrion, nullis aedificiorum vestigiis; habere in montibus stagnum, arbores similes ferulae, ex quibus aqua exprimatur, e nigris amara, ex candidioribus potui iucunda. —Naturalis historia Plinii [1][2]
  • truncos etiam arboresque cortice, interdum gemino, a frigoribus et calore tutata est: hominem tantum nudum et in nuda humo natali die abicit ad vagitus statim et ploratum, nullumque tot animalium aliud ad lacrimas, et has protinus vitae principio; —Naturalis historia Plinii [3][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber sextus, cap. 37, [203] — arbores
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: arbores.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber septimus, cap. 1, [2] — arboresque