LatineRecensere

 
Pinus arbor

AppellatioRecensere

arbor 
API: /ˈarbor/(classice)
Syllabificatio phonetica: ar·bor — morphologica: arbor

Formae aliaeRecensere

arbos antiq.

Nomen substantivumRecensere

arb|or, -oris fem.

  1. Alta planta lignea perennis.

DeclinatioRecensere

f. sing. plur.
nom. arbor arborēs I
gen. arboris arborum II
dat. arborī arboribus III
acc. arborem arborēs IV
abl. arbore arboribus VI
voc. arbor arborēs V

Dictiones collataeRecensere

Dictiones derivataeRecensere

TranslationesRecensere

Alta planta lignea perennisdilatare ▼
Alta planta lignea perenniscollabi ▲

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • pudet a Graecis Italiae rationem mutuari, Metrodorus tamen Scepsius dicit, quoniam circa fontem arbor multa sit picea, quales Gallice vocentur padi, hoc nomen accepisse, Ligurum quidem lingua amnem ipsum Bodincum vocari, quod significet fundo carentem. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Vide etiamRecensere

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber tertius, 20. p. [122] — arbor
  2. Vicicitatio: arbor.