Discretiva

  demonstrabat dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dēmōnstrābat tertia singularis imperfectum activa indicativus dēmōnstrō (dēmōnstrāre)

AppellatioRecensere

 API: /deːmoːnsˈtraːbat/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·mōns·trā·bat — morphologica: de-monstr-abat

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • Piperitis, quam et siliquastrum appellavimus, contra morbos comitiales bibitur. Castor et aliter demonstrabat: caule rubro et longo, densis geniculis, foliis lauri, semine albo, tenui, gustu piperis, utilem gingivis, dentibus, oris suavitati et ructibus. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XX, 66. p. [174] — demonstrabat
  2. Vicicitatio: demonstrabat.