Discretiva

  demonstrare dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

dēmōnstrāreRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dēmōnstrāre secunda singularis praesens passiva imperativus dēmōnstrō
dēmōnstrāre
praesens activa infinitivus dēmōnstrō

AppellatioRecensere

 API: /deːmoːnsˈtraːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·mōns·trā·re — morphologica: de-monstr-are

DacoromaneRecensere

demonstrareRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
demonstrare
praesens activa infinitivus demonstra substantiv.
AppellatioRecensere
 API: /demonˈstrare/
Syllabificatio phonetica: de·mon·stra·re — morphologica: de-monstr-are

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • elephans homine obvio forte in solitudine et simpliciter oberrante clemens placidusque etiam demonstrare viam traditur; idem vestigio hominis animadverso prius quam homine intremescere insidiarum metu, subsistere ab olfactu, circumspectare, iras proflare nec calcare, sed erutum proximo tradere, illum sequenti, simili nuntio usque ad extremum, tunc agmen circumagi et reverti aciemque derigi. adeo omnium odori durare virus illud maiore ex parte ne nudorum quidem pedum. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber octavus, 5. p. [9] — demonstrare
  2. Vicicitatio: demonstrare.