Discretiva

  demonstratis dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

dēmōnstrātisRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
dēmōnstrātis secunda pluralis praesens activa indicativus dēmōnstrō (dēmōnstrāre)
AppellatioRecensere
 API: /deːmoːnsˈtraːtis/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·mōns·trā·tis — morphologica: de-monstr-atis

dēmōnstrātīsRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
dēmōnstrātīs casus dativus pluralis participii dēmōnstrātus
dēmōnstrātīs casus ablativus pluralis participii dēmōnstrātus
AppellatioRecensere
 API: /deːmoːnsˈtraːtiːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·mōns·trā·tīs — morphologica: de-monstrat-is

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • Sed in lichenis remediis atque tam foedo malo plura undique acerva<b>imus, quamquam non paucis iam demonstratis. medetur ergo plantago trita, quinquefolium, radix albuci ex aceto, ficulni caules <ex> aceto decocti, hibisci radix cum glutino et aceto acri decocta ad quartas. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXVI, 10. p. [21] — demonstratis
  2. Vicicitatio: demonstratis.