Discretiva

  futuis dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
futuis secunda singularis praesens activa indicativus futuō (futuere)
AppellatioRecensere
 API: /ˈfutu.is/(classice)
Syllabificatio phonetica: fu·tu·is — morphologica: futu-is

LociRecensere

Marcus Valerius Martialis
40-103
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I. (ca. 85-102 p.C.n.)

  • Uxorem armati futuis, puer Hylle, tribuni,
Supplicium tantum dum puerile times.
Vae tibi, dum ludis, castrabere. Iam mihi dices
‘Non licet hoc.’ Quid? tu quod facis, Hylle, licet? —Epigrammata M. Valerii Martialis [1][2]
  • Lingis, non futuis meam puellam
Et garris quasi moechus et fututor.
Si te prendero, Gargili, tacebis. —Epigrammata M. Valerii Martialis [3]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Valerius Martialis - Epigrammata. (Bibliotheca Augustana): Liber secundus. LX, versus 1 — futuis
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: futuis.
  3. Marcus Valerius Martialis - Epigrammata. (Universitas Turicensis): Liber tertius. XCVI, versus 1 — futuis