Aperire sectionem principem

LatineRecensere

AppellatioRecensere

turba 
API: /ˈturba/(classice)
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

Nomen substantivumRecensere

turb|a, -ae fem.

  1. Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudinis.
  2. (Meton.) incondita multitudo hominum.
  3. (Poet.) multitudo, magnus numerus.
    turba poetarum

DeclinatioRecensere

f. sing. plur.
nom. turba turbae I
gen. turbae turbārum II
dat. turbae turbīs III
acc. turbam turbās IV
abl. turbā turbīs VI
voc. turba turbae V

Dictiones collataeRecensere

Synonyma

  1. tumultus, seditiō
  2. populus, vulgus

Dictiones derivataeRecensere

TranslationesRecensere

Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudinisdilatare ▼
Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudiniscollabi ▲
Incondita multitudo hominumdilatare ▼
Incondita multitudo hominumcollabi ▲
Multitudo, magnus numerusdilatare ▼
Multitudo, magnus numeruscollabi ▲

Discretiva

  turba dictio est in variis linguis:

Dictiones similesRecensere

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

turbāRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turbā secunda singularis praesens activa imperativus turbō (turbāre)
Forma Modus flexurae originis
turbā casus ablativus singularis substantivi turba
AppellatioRecensere
turbā 
API: /ˈturbaː/(classice)
Syllabificatio phonetica: tur·bā — morphologica: turb-a

DacoromaneRecensere

turbaRecensere

Proprietates grammaticales1Recensere
Forma Modus flexurae originis
turba casus nominativus/accusativus singularis articulatus substantivi turbă
AppellatioRecensere
 API: /ˈturba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a
Proprietates grammaticales2Recensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turba tertia singularis imperfectum activa indicativus turba
AppellatioRecensere
 API: /turˈba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

ItaliceRecensere

turbaRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turba tertia singularis praesens activa indicativus turbare
turba secunda singularis praesens activa imperativus turbare
AppellatioRecensere
 API: /ˈturba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • in diem ex aequo convenarum turba renascitur, large frequentantibus quos vita fessos ad mores eorum fortuna fluctibus agit. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber quintus, 15. p. [73] — turba
  2. Vicicitatio: turba.