LatineRecensere

AppellatioRecensere

 API: /erˈraːtikus/(classice)
Syllabificatio phonetica: er·rā·ti·cus — morphologica: erratic-us

NotatioRecensere

errō (errāre)

Nomen adiectivumRecensere

errātic|us, -a, -um

  1. Errabundus, errans
  2. (Causative) errorem inducens

DeclinatioRecensere

positivus singularis positivus pluralis
 cas. masc. fem. neut.  cas. masc. fem. neut.
nom. errāticus errātica errāticum nom. errāticī errāticae errātica
gen. errāticī errāticae errāticī gen. errāticōrum errāticārum errāticōrum
dat. errāticō errāticae errāticō dat. errāticīs errāticīs errāticīs
acc. errāticum errāticam errāticum acc. errāticōs errāticās errātica
abl. errāticō errāticā errāticō abl. errāticīs errāticīs errāticīs
voc. errātice errātica errāticum voc. errāticī errāticae errātica

UsusRecensere

  1. stēlla errātica

Dictiones derivataeRecensere

TranslationesRecensere

√ Errabundus, erransdilatare ▼
√ Errabundus, erranscollabi ▲
Errorem inducensdilatare ▼
Errorem inducenscollabi ▲

LociRecensere

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas RomanaRecensere

saec. I.

  • Multi hunc esse aput nos, qui anguinus vocetur, ab aliis erraticus, arbitrantur, quo decocto sparsa mures non adtingunt. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XX, 4. p. [9] — erraticus
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: erraticus.