LatineRecensere

servōRecensere

AppellatioRecensere

servō 
API: /ˈserwoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ser·vō — morphologica: serv-o

Verbum transitivumRecensere

serv|ō, -āre, -āvī, -ātum [1][2][3][4][5]

  1. Salvum et incolumem praestare
  2. Solicite et diligenter observare oculis
  3. Reponere in aliud tempus

ConiugatioRecensere

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
serv- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. servō servem   servābam servārem servābō  
II. sing. servās servēs servā! servābās servārēs servābis servātō!
III. sing. servat servet   servābat servāret servābit servātō!
I. plur. servāmus servēmus   servābāmus servārēmus servābimus  
II. plur. servātis servētis servāte! servābātis servārētis servābitis servātōte!
III. plur. servant servent   servābant servārent servābunt servantō!
Thema Vox passiva
serv- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. servor server   servābar servārer servābor  
II. sing. servāris servēris servāre! servābāris servārēris servāberis servātor!
III. sing. servātur servētur   servābātur servārētur servābitur servātor!
I. plur. servāmur servēmur   servābāmur servārēmur servābimur  
II. plur. servāminī servēminī servāminī! servābāminī servārēminī servābiminī
III. plur. servantur serventur   servābantur servārentur servābuntur servantor!
Thema Vox activa
servāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. servāvī servāverim servāveram servāvissem servāverō
II. sing. servāvistī servāveris servāverās servāvissēs servāveris
III. sing. servāvit servāverit servāverat servāvisset servāverit
I. plur. servāvimus servāverimus servāverāmus servāvissēmus servāverimus
II. plur. servāvistis servāveritis servāverātis servāvissētis servāveritis
III. plur. servāvērunt
servāvēre
servāverint servāverant servāvissent servāverint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
servāre servāvisse servātūrum,
-am, -um esse
servāns   servātūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
servārī servātum,
-am, -um esse
servātum īrī   servātus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
servandī servandus, -a, -um servātum servātū

Dictiones collataeRecensere

Synonyma

  1. tueor, tuērī
  2. custōdiō, custōdīre
  3. cōnservō, cōnservāre

Dictiones derivataeRecensere

Composita

TranslationesRecensere

Salvum et incolumem praestaredilatare ▼
Salvum et incolumem praestarecollabi ▲
Solicite et diligenter observare oculisdilatare ▼
Solicite et diligenter observare oculiscollabi ▲
Reponere in aliud tempusdilatare ▼
Reponere in aliud tempuscollabi ▲

Discretiva

  servo dictio est in variis linguis:

Formae affinesRecensere

LatineRecensere

servōRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Modus flexurae originis
servō casus dativus singularis · genus masculinum adiectivi servus
servō casus ablativus singularis · genus masculinum adiectivi servus
servō casus dativus singularis · genus neutrum adiectivi servus
servō casus ablativus singularis · genus neutrum adiectivi servus
servō casus dativus singularis substantivi servus
servō casus ablativus singularis substantivi servus
AppellatioRecensere
servō 
API: /ˈserwoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ser·vō — morphologica: serv-o

ItaliceRecensere

servoRecensere

Proprietates grammaticalesRecensere
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
servo prima singularis praesens activa indicativus servire
AppellatioRecensere
 API: /ˈsɛrvo/
Syllabificatio phonetica: ser·vo — morphologica: serv-o

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 338 — “SERVO, as, āvi, ātum, are, a. 1.”
  2. Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. III, p. 237 — “servo, āvi, ātum, 1.”
  3. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — servo, āvī, ātum, āre (avestisch haurvaiti aus *sarvati, hat acht, schützt) (tom. 2, p. 2634)
  4. Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum)servare
  5. Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)servo